„Wywaru z czerwca i koszenili nie cedzi się, tylko odszumowuje powstałą na powierzchni ciemną pianę, a osadzoną na ścianach kotła czarną lepką substancję — usuwa.
Ogólnie biorąc farbuje się przez gotowanie; wybarwienie uzyskuje przez to większą trwałość i w większości przypadków jest także bardziej intensywne i pełne.
Należy przestrzegać czasu gotowania podanego w recepturach, gdyż inaczej farba nie połączy się dostatecznie z włóknem.
Jeżeli podczas dokonywania próby farbowania okaże się, że zaplanowany odcień jest zbyt silny, można część kąpieli barwiącej odlać i zastąpić ją czystą wodą.
Wełnę po gotowaniu wyjmuje się z kąpieli barwiącej od razu albo pozostawia w niej do ostudzenia, co wzmacnia wybarwienie.
Wełny, którą farbuje się przy użyciu żelaza, nie wolno pozostawiać w kąpieli barwiącej do wystudzenia, lecz wyjąć ją z gotującej kąpieli, zostawić na chwilę do ostudzenia, uprać i natychmiast wysuszyć. Stosując siarczan miedzi postępuje się tak samo.
Niektóre kąpiele barwiące — szczególnie z marzanny i koszenili — farbują plackowato (plamami), jeśli wełna nie będzie stale poruszana. Na dnie kotła utworzy się osad, który oddziałuje na włókno o wiele silniej niż pozostała część kąpieli. W takich przypadkach najlepiej zastosować drążki umożliwiające krążenie wełny w kąpieli.“(7)