„Wyjazd królewski na front rzeczywiście się opóźniał, a tymczasem coraz częściej i szerzej krążyły pogłoski, iż Stanisław August działa świadomie na niekorzyść polskiej obrony narodowej, między innymi zabraniając ks. Józefowi wszelkich operacji zaczepnych przeciwko armii gen. Kachowskiego. Notował te pogłoski dnia 6 czerwca Lucchesini92; wkrótce potem dotarły one do Hagi i Londynu93. Bez względu na to, jak w rzeczywistości rzeczy się miały, stwierdzić trzeba, że pogłoski tego rodzaju poważnie szkodziły szansom politycznym Rzeczypospolitej, gdyż docierając do Petersburga skłaniały dwór rosyjski do poglądu, iż jakiekolwiek negocjacje z Warszawą są niepotrzebne i niecelowe, ponieważ ostateczne rozstrzygnięcie konfliktu nastąpi prędko i tanim kosztem dzięki operacjom armii Kachowskiego i Kreczetnikowa. Plotki te były — musimy stwierdzić to od razu — dla Stanisława Augusta niesprawiedliwe i krzywdzące, gdyż król nie zabraniał bynajmniej w jakiś kategoryczny sposób działań zaczepnych
przeciwko wojskom imperatorowej. Brak przynaiiinie na In dowodów.
Faktem pozostaje jednak, iż przejąwszy w swoje wylą. y.nii. .Ir
kierownictwo obrony narodowej, ogólną koncepcję i. ..t.ions .. t.i w ił absurdalnie, marnując możliwości znacznie skutecznie juzy. li .1 niań militarnych, a w konsekwencji — znacznie zmniejszając również Hanse u,, poważne negocjacje z dworem petersburskim. Całe zachowanie Stanisława Augusta w czasie wojny 1792 roku (nie mówiąc już o fatalnym llnale kampanii z dnia 23 lipca) usprawiedliwiało ówcześnie“(11)