„Tymczasem zgodnie z przewidywaniem wieloryb wynurzył się z głębi wód, aby zaczerpnąć powietrza. W jego boku tkwił harpun. Zwierzę znieruchomiało na falach, jak gdyby czekało na wielorybka, który przy tej wściekłej gonitwie pozostał daleko w tyle.
Na rozkaz kapitana Hulla załoga zaczęła mocniej wiosłować i wkrótce odległość między łodzią a wielorybem znacznie się zmniejszyła. Dwaj marynarze odrzucili wiosła i uzbroili się, podobnie jak kapitan Hull, w dzidy, którymi mieli zaatakować płetwala.
Howik sterował zręcznie, gotów w każdej chwili wykonać odpowiedni zwrot, w wypadku gdyby wieloryb zwrócił się gwałtownie w ich stronę.
Uwaga! krzyknął kapitan Hull. Nie wolno nam chybić. Celujcie, chłopcy, dobrze. Jesteś gotów, Howik
Jestem gotowy, kapitanie odparł bosman tylko niepokoi mnie, że zwierzę, które tak szybko uciekało, obecnie jest zupełnie spokojne!
To prawda, Howik, i mnie się to wydaje podejrzane.
Musimy uważać!
Tak, ale podpłyńmy jeszcze bliżej.
Kapitan Hull czuł, jak ogarnia go coraz większe podniecenie.
Łódź ruszyła przed siebie. Płetwal krążył wciąż w jednym miejscu. Wielorybek jeszcze nie wrócił i może matka starała się go odszukać.
Niespodziewanie płetwal machnął ogonem i oddalił się o trzydzieści stóp. Czyżby znowu chciał uciekać i zmusić wielorybników do podjęcia uciążliwej pogoni po powierzchni morza“(14)