„Nic się nie stało mówię. Rozumiem, jestem z tego świata. I nie z piekła rodem.
Oj, to dobrze szepcze, może nawet nieświadoma tego. Oj, to dobrze, że są jeszcze tacy ludzie.
Są, mamo, są. Tuska się uśmiecha. Są nawet tacy, którzy wiedzą, jak postąpić, aby skutek nie miał przyczyny. To wiedza tajemna. Ale co to za święci, jeśli nie chcą nauczyć ludzi, jak czuć się w miarę bezpiecznie.
Mówisz jak profesor szepcze matka. Nic z tego nie rozumiem.
Ja też mówi Tuska. Powtarzam, co słyszałam. A ty, co o tym sądzisz 1 patrzy na mnie tymi kryształowymi oczami, a kryształ ma teraz kolor turkusu i całe niebo mieści się w jego centralnym punkcie. Nawet największe zmieści się w tym małym, myślę i zasycha mi w gardle. Proszę o wodę. Tuska w mig przynosi kubek, piję powolutku i znowu patrzę na nią. Teraz rozumiem, dlaczego prawosławni tak kochają swoje ikony. Wiedza nic nie znaczy, owszem, pomaga zrozumieć, ale tylko wtedy, gdy doświadczysz, przeżyjesz, dotkniesz istoty własnego życia.
Idę po konie, napoję i osiodłam. Szmat drogi przed nami
mówi Tuska i puszcza do mnie oko. Dzień teraz długi, zdążymy. Siadaj na ganku.
Nie, pójdę z tobą.
Zostań z mamą, ja migiem.
Kiwam głową i siadam na ganku, obok siada matka Tuśki.“(12)