„Natomiast, jak ustalał wymieniony Regulamin, urzędnicy konsularni państw obcych w Polsce nie dostawali exequatur. Mogli natomiast na własną prośbę otrzymać uznanie ich charakteru urzędowego przez MSZ. Poza tym konsulowie, członkowie ich rodzin oraz podwładny personel o ile byli cudzoziemcami mogli dostać w MSZ specjalne „legitymacje konsularne".
Składy konsulatów były na ogół niewielkie, najwyżej dwu trzyosobowe. Zdarzały się jednak wyjątki. Na przykład konsulat generalny Stanów Zjednoczonych w Warszawie obejmujący swym zasięgiem kompetencyjnym całą Polskę był prawdziwym gigantem. Do jego obsady oprócz konsula generalnego wchodziło dwóch konsulów, aż sześciu wicekonsulów, konsultant medyczny i inspektor imigracyjny. Urzędniczek obywatelek amerykańskich było pięć (zresztą wszystkie były pochodzenia polskiego). Urzędników obcokrajowców było w konsulacie generalnym aż czterdziestu. W tej liczbie przeważali Polacy (Polki), ale było też dwóch Brytyjczyków, czterech emigrantów rosyjskich, jedna Estonka. Personel konsulatu uzupełniało jeszcze sześciu gońców i dwie sprzątaczki. W sumie było to ponad 60 osób, ale pracy starczało dla wszystkich, zważywszy duży ruch emigracyjny i reemigracyjny, wiążące się z tym różne roszczenia, między innymi sprawy spadkowe, a także wymianę handlową.“(5)