„Największym zaskoczeniem dla zwiedzających były wnętrza bogate, wspaniałe, przy tym stylowo urządzone.
De Lauzun ledwo się po Powązkach rozejrzał i już musiał wracać do swoich żołnierzy. Uspokojony dobrym stanem zdrowia Izabeli snuł optymistyczne plany na przyszłość. Pomyślał, że mógłby z powodzeniem ubiegać się o stanowisko ambasadora Francji przy polskim dworze. Ledwo też przybył do pułku, zaczął ze wszech stron ściągać książki na temat Polski, Prus i Rosji. Na ich podstawie sporządzi! pełen erudycji memoriał, który później przesłał Czartoryskiemu, a ten z kolei tak nim pokierował, że dokument ów dotarł do władz carskich.
Izabela w czułych listach pochwala zamiar kochanka, podtrzymując go w tych dyplomatycznych staraniach. Lecz oto powstała obawa, że misternie układany plan może zostać zniweczony w zarodku. Książę Adam Kazimierz dowiedział się bowiem o zakonspirowanej wizycie Lauzuna u Izabeli. A tego zdradzonemu małżonkowi było już za wiele, ponieważ owego pobytu nic usprawiedliwiał żaden najbłahsz.y nawet powód. I do tego ta konspiracja! A swoją drogą cóż. to była za miłość, która kazała wytwornemu kawalerowi kursować w najwyższym zapale i pośpiechu między Paryżem a stolicą Polski to otwartym powozem, to zwyczajnie w siodle.“(9)