„Jeden z pierwszych programów światów wirtualnych Laniera nazywał się „Rzeczywistość zbudowana dla dwojga" dwoje ludzi mogło się dzięki niemu spotkać w wirtualnym świecie. Podczas zorganizowanego w 1990 roku pokazu sponsorowanego przez Pacific Bell dwóch specjalnie ubranych podróżników VR grało w berka. Ich gonitwy w cyberprzestrzeni były przekazywane przez monitory telewizyjne ku zachwytowi zgromadzonych.
Pokaz ten rzucił nowe światło na przyszłość telekomunikacji. A gdyby tak można było wzbogacić rozmowę telefoniczną prawdziwym albo „wirtualnie prawdziwym" spotkaniem przejść w czasie rozmowy wokół Tadż Mahal, o interesach dyskutować w jednym z dobrze urządzonych pokoi do wirtualnych konferencji, rozmowy rodzinne przeprowadzać w parku albo przy ulubionej grze. Zakochani mogliby się spotykać w bistro albo na plaży, gracze zaś mieliby do dyspozycji wszystkie możliwe gry.
Muzycy spotykaliby się, żeby pograć wspólnie na replikach rzeczywistych albo na wyimaginowanych instrumentach, a aktorzy mogliby improwizować lub uczestniczyć w próbach na scenie. (Dopisz tutaj swoją własną fantazję VR).
Kolejną technologią, która mogłaby wzmocnić iluzję rzeczywistości w VR, jest dodanie sprzężenia zwrotnego i umieszczenie w rękawicy albo ubraniu urządzeń wywierających opór, Dotykając jakiegoś przedmiotu w wirtualnym świecie, można byłoby go „poczuć". Eksperymentatorzy VR demonstrowali pierwsze wersje tej technologii. Howard Rheingold, autor książki Virtual Reality (Rzeczywistość wirtualna), wymyślił nawet nazwę dla VR ze sprzężeniem zwrotnym teledildonics termin, który na pewno zaintryguje naukowców, a później zaalarmuje Kongres USA.“(8)