„I Międzynarodówka pod kierunkiem Marksa udzieliła pomocy robotnikom angielskim i francuskim w ich walce o prawa związkowe i polityczne (1867 r.), wyraziła poparcie dla ruchów narodowych (m.in. dla Irlandczyków i Polaków). W pierwszych latach toczyły się ostre spory z lassalistami i proudhonistami o jedność ruchu robotniczego.
W latach siedemdziesiątych XIX w. Międzynarodówka podjęła dyskusję z poglądami Michała Bakunina (18141876), który odrzucał wszelką władzę. Główną siłę rewolucji upatrywał nie w klasie robotniczej, ale w zdeklasowanych pośrednich warstwach rzemieślników, chłopów i młodzieży, a nawet w elementach przestępczych. Uważał, że głównym źródłem nędzy i wyzysku jest państwo i jego instytucje, dlatego należy je znieść, a społeczeństwo zorganizować w samorządne kolektywy producentów. W walce tej należy odrzucić wszelkie hamulce moralne, a kiedy trzeba, posunąć się nawet do mordu. Poglądy Bakunina określa się mianem anarchizmu.
2. Komuna Paryska (1871 r.). Komuna Paryska została ogłoszona przez robotników Paryża w czasie wojny francuskopruskięj, po podpisaniu przez Francję kapitulacji. Wzrastające niebezpieczeństwo rewolucji chciał powstrzymać rząd Thiersa i Zgromadzenie Narodowe. Zaniepokojony tym lud Paryża (robotnicy członkowie I Międzynarodówki) utworzył Gwardię Narodową. Po nieudanej próbie odebrania ludowi armat na wzgórzu Montrmarte w nocy z 17 na 18 marca 1871 r. Thiers wycofał wszystkie wojska z Paryża do Wersalu, a władzę objął Komitet Centralny Gwardii Narodowej. Chwiejność (nie podjęcie ofensywy na Wersal) była pierwszym błędem Komuny, która nie chciała doprowadzić do wojny domowej (zwolennikiem wzięcia do niewoli rządu i Zgromadzenia Narodowego był Jarosław Dąbrowski, jeden z przywódców powstania styczniowego przebywający na emigracji we Francji). Komitet Centralny łudził się, że dojdzie do kompromisu z rządem i zmiany statusu robotników na drodze rokowań.“(10)