„Żółte wino w niebieskiej butelce, j którą mocno trzyma biała dłoń. Wino jest słońcem, bąbelki gwiazdami, dłoń jest biegunem, a naczynie niebem.
W poezji, nawet najbardziej uduchowionej czy wprost metafizycznej, odbija się rzeczywistość, dzień powszedni, obyczajowość. Dzieje się tak niezależnie od intencji twórcy. Średniowieczna bachiczna poezja arabska daje świadectwo o tym, jakie było w praktyce miejsce wina w kulturze islamu. Co więcej, ukazuje pewne rysy obyczajowe związane z piciem wina. Abu Nuwas, klasyk poezji bachicznej, pisał w IX wieku
Poranek rozsunął zasłony ciemności, a dzień zrzucił z ramion przytulne okrycie. Podaj więc towarzyszom najczarniejsze wino, bowiem nadeszła odpowiednia chwila.
Ową odpowiednią chwilą do popijania była późna noc, a nawet poranek.
sygnałem było pianie koguta, który rzekomo nawoływał „Spiesz się do wina!". W sto lat po Abu Nuwasie inny poeta arabski Ibn alMutazz prezentuje wariacje na ten sam temat
Wstań, towarzyszu, czarnym winem powitamy ranek, bo słońce zaraz wzejdzie, a może już wzeszło...
Czy istnieje jakieś racjonalne wytłumaczenie tego dziwacznego zwyczaju Raczej nie, mody i manie społeczne rządzą się swoistymi, przedziwnymi prawami, dotychczas nie odkrytymi. Nie wiadomo, dlaczego w Bułgarii w latach osiemdziesiątych przyjęło się mówić potocznie „merci" w kontaktach towarzyskich, nieoficjalnych; nie wiadomo, dlaczego w staropolskiej kuchni posypywano wszystko — mięsa i ciasta — szafranem; nie wiadomo, dlaczego Abu Nuwas i jemu współcześni popijali o świcie. Ale już w czasach Ibn alMutazza zwyczaj picia o brzasku dnia przestał uchodzić za oczywisty. Tenże Ibn alMutazz wyszydza nienormalną porę biesiadowania“(13)